EXPO Raemaekers

Talk with my father but I decide

Hedwig Neesen

Lailama is een intelligente mooie jonge vrouw van 21 jaar. Haar ouders komen uit Afghanistan maar twintig jaar geleden moesten ze vluchten voor de oorlog. Ze trokken naar Shiraz, een prachtige stad in het zuidwesten van Iran. Shiraz is een knooppunt op de zijderoute, een stad van dichters en musici. Maar het religieuze fanatisme kreeg er de overhand.

Lailama is de oudste van zes kinderen, Afghanen geboren in Iran, een land dat hen behandelt als tweederangsburgers, een regime dat vrouwen geen kansen geeft om zich te ontwikkelen.

Als jonge vrouw koesterde Lailama  een droom. Ze wilde studeren, zich ontplooien. Ze wilde een vrouw met een mening zijn maar ook een vrouw die bekommerd is om anderen. Stiekem droomde ze ervan om dokter te worden. Haar familie droomde met haar mee en wilde haar kansen geven. Maar haar omgeving prikte die droom telkens stuk. Vrouwen moeten niet studeren, vrouwen moeten niet dromen. Lailama gaf haar idealen echter niet op. Ze bleef haar ambitie uitspreken. Ze bleef haar sterke persoonlijkheid ontwikkelen.  Dat werd gevaarlijk. Ze voelde zich bedreigd als ze op straat rond liep. Ze zag de agressie tegen haar persoon veranderen. Afkeuring werd fysieke bedreiging.

Lailama heeft een zeer innige band met haar moeder. Die schonk haar een heilige steen en ze liet er hun namen in graveren. Het religieuze fanatisme in een land dat het hunne niet was, drukte de Afghaanse familie uiteindelijk weg. Ze moesten op de vlucht, trokken te voet doorheen een vijandig land naar Turkije. Daar sloten ze aan bij de tienduizenden andere vluchtelingen. De mensenmaffia smokkelde hen in een ellendig bootje naar de Griekse eilanden. Via het Griekse vasteland sukkelden ze op de  Balkanroute. De moeder van Lailama was fysiek zwak, een gevolg van een wonde door een granaatscherf. Ze droeg een baby van nauwelijks een jaar mee. In Griekenland raakten ze een van hun zonen kwijt. Die zouden ze later in België weer terug vinden.

Ze wist dat ze in Europa de kans zou vinden om vrouw te zijn.

Op weg naar België koesterde Lailama de steen die ze van haar moeder had gekregen. Dat is haar band met haar wortels, de wortels die haar de energie en de zuurstof  bleven geven om haar droom waar te maken. Ze sleepte ook een handtas mee, met wat schmink, een lippenstift en een gecrashte smartphone. De smartphone was jarenlang haar medium met de buitenwereld. Daar vond ze inspiratie en moed om verder te bouwen aan haar toekomst. De schmink en de lippenstift waren haar symbolen waar ze zich als vrouw aan vast klampte. Wat ze in haar gastland niet publiek mocht tonen deed ze toch, in de verborgenheid van haar familie. Ze wist dat ze in Europa vrijheid zou vinden, de kans om zichzelf te zijn. De kans om vrouw te zijn.

Momenteel werkt Lailama mee als vrijwilliger op een platform voor de activering van  vluchtelingen.  Toen ze startte stelden we haar voor om dat ook even met haar vader door te praten. “Dat is een goed idee”, zei ze “But I decide.”

Lailama start op 1 januari met een stagecontract. Ze krijgt de kans om haar Nederlands nog te verbeteren. Volgend academiejaar kan ze instappen in de KULeuven. Ze gaat biochemie studeren. Ze gaat een vrouw worden die haar toekomst zin en richting geeft.

Schrijf je in op onze nieuwsbrief

Goed voor uw culturele gezondheid.